Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΣΗΜΕΡΑ

19/01/2015

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΣΗΜΕΡΑ

       Η πρόσφατη επίθεση στα γραφεία της γαλλικής αριστερής σατυρικής εφημερίδας Charlie Hebdo από μουσουλμάνους φονταμεταλιστές έχει ανοίξει μία πλατιά δημόσια συζήτηση σχετικά με την ελευθερία έκφρασης στον δυτικό κόσμο. Είτε πρόκειται για ελευθερία του τύπου είτε ελευθερία θρησκευτικής συνείδησης είτε ελευθερία εκδήλωσης πολιτικών και κοινωνικών φρονημάτων, είναι γεγονός πως η ελευθερία της έκφρασης απειλείται. Όχι όμως, όπως εύκολα θα νόμιζε κανείς, από τους μουσουλμάνους τζιχαντιστές, αλλά από τις κυβερνήσεις και τον  κρατικό-θεσμικό ρατσισμό απέναντι στην κάθε κοινωνική μεινότητα. Στις δυτικές «δημοκρατίες» καθημερινά πλήτεται η ελευθερία έκφρασης. Άραγε, τι απέγιναν όλοι αυτοί που δημοσιοποίησαν έγγραφα των κυβερνήσεων που αποκάλυπταν την «σκοτεινή» πλευρά της πολιτικής, την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα εγκλήματα πολέμου; Οι κυβερνήσεις τους,  εξαπέλυσαν κυνήγι κεφαλών και οι περισσότεροι από αυτούς βρίσκονται στην φυλακή ή κρύβονται. Πως θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για ελευθερία έκφρασης όταν η ιδιοκτησία των ΜΜΕ έχει συγκεντρωθεί σε τόσα λίγα χέρια που αποκλείουν οποιαδήποτε μαζική διάδοση εναλλακτικής φωνής; Η κατάσταση βέβαια του τύπου στην Ελλάδα, είναι ακόμα χειρότερη, καθώς ρεπόρτερ ξυλοκοπούνται από τα ΜΑΤ, μπλόγκερς φυλακίζονται(γέροντας Παστίτσιος) ενώ πολλές ειδήσεις αποσιωπούνται.

 Πέρα όμως από την ελευθερία του τύπου, ελευθερία της έκφρασης είναι και η εκδήλωση της θρησκευτικής συνείδησης, της σεξουαλικότητας, των  πολιτικών και κοινωνικών φρονημάτων. Είναι χαρακτηριστικό των δυτικών δημοκρατιών ότι αντιμετωπίζουν τους μουσουλμάνους ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας και ως δυνάμει τρομοκράτες, θέτοντας συνέχεια εμπόδια στην κοινωνική τους ζωή. Βέβαια, στην Ελλάδα δεν επιτρέπεται να έχουν ούτε χώρο τέλεσης της  θρησκευτικής τους λατρείας.  Στην Γαλλία μετά την επίθεση στο Charlie Hebdo σημειώθηκαν δεκάδες ένοπλες επιθέσεις σε μουσουλμάνους και τζαμιά, ενώ στην Ελλάδα, φασίστες κάνουν συχνά επιθέσεις σε σπίτια μουσουλμάνων και βάζουν φωτιά σε αυτοσχέδια τζαμιά. Αυτή η ρατσιστική αντιμετώπιση των μουσουλμάνων έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης σύμφωνα με τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες στην πυροδότηση
της φονταμεταλιστικής τρομοκρατίας, πράγμα το οποίο είναι λογικό και επόμενο.

    Σχετικά με την ελευθερία πολιτικής συνείδησης, γνωρίζουμε καλά πως οποιοσδήποτε αντιστέκεται στην  νεοφιλεύθερη επίθεση στην κοινωνία είτε είναι μαθητής, φοιτητής ή εργαζόμενος αντιμετωπίζεται ως εσωτερικός εχθρός και καταστέλλεται αγρίως. Στην Ελλάδα βέβαια, που τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει μεγάλοι κοινωνικοί αγώνες, η καταστολή είναι πρωτοφανής και η παραβίαση των διακαιωμάτων συνεχής. Κάτι που ακόμα αποτελεί ταμπού για τις δυτικές κοινωνίες είναι η σεξουαλική ελευθερία. Στον δυτικό κόσμο οι διακρίσεις λόγω διαφορετικού σεξουαλικού προσανατολισμού αγγίζουν το 53% των περιπτώσεων, ενώ σε Ελλάδα και Κύπρο φτάνουν το 73%. Οι διακρίσεις αυτές αρχίζουν από το σχολείο, με την κακή αντιμετώπιση της συγκεκριμένης μαθητικής μειονότητας απο συμμαθητές και εκπαιδευτικούς, συνεχίζεται στο πανεπιστήμιο και στους εργασιακους χωρους. Αυτή η συμπεριφορά δημιουργεί ψυχικά τραύματα σε αυτούς που την υπόκεινται, ενώ μεγάλα είναι τα ποσοστά κατάθλιψης και του λεγόμενου «minority stress»(άγχους μειονότητας) του άγχους δηλαδή που αντιμετωπίζουν λόγω της διαφορετικότητας τους και της συνεπακόλουθης εχθρότητας της κοινωνίας. Επίσης συχνά σημειώνονται επίθεσεις κατά ομοφυλόφιλων ζευγαριών, κυρίως από μέλη φασιστικών οργανώσεων ενώ έχει διαπιστωθεί πολλές πως  η αστυνομία τους αντιμετωπίζει με υποτίμηση.

Γενικά μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι η ελευθερία της έκφρασης περιορίζεται όλο και περισσότερο όσο προχωράει η αποσύνθεση της κοινωνίας λόγω των εφαρμοζόμενων αντικοινωνικών πολιτικών. Κύριος υπεύθυνος για αυτά είναι οι κυρίαρχες τάξεις που σε συνεργασία με τον κρατικό μηχανισμό προσπαθούν να αποδείξουν την παντοδυναμία τους και την ικανότητά τους να στρέφουν την κοινωνία εναντίον του εαυτού της.

19/01/2015

                                         ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ Ή ΜΗΠΩΣ ΟΧΙ ?  

Τον Οκτώμβρη του 2012 ο κος. Βασιλείου αποφάσισε να ανεβάσει την παράσταση ''Corpus Christi" στο θέατρο Χυτήριο, στην Αθήνα. Η υπόθεση του έργου έχει ως θέμα της την επανεξέταση και την αναδημιουργία της ιστορίας του Χριστού και των 12 μαθητών του. Πιο συγκεκριμένα, παρουσιάζεται η ζωή του Ιησού και οι περιπέτειες που πέρασαν από έρωτα, αγάπη και προδοσία. Οι πολέμιοι της παράστασης υποστηρίζουν  πως ο σκηνοθέτης παρουσιάζει τον Ιησού και τους μαθητές του ως ομοφυλόφιλους. Όμως η άποψη τους αυτή δεν ευσταθεί καθώς η ελληνική διασκευή του έργου δεν προβάλλει τις ερωτικές προτιμήσεις των ηρώων αλλά την πολιτική διάσταση της πρώτης εκκλησίας και πως αυτή εκφράζεται μέσα από την ηγετική ομάδα. Ωστόσο λοιπόν την ημέρα της προβολής του έργου συγκεντρώθηκαν έξω από το θέατρο μέλη παραθρησκευτικών οργανώσεων  υποκινούμενα από μοναχούς και βουλευτές της Χρυσής Αυγής, οι οποίοι διαμαρτύρονταν έντονα με μοναδικό τους αίτημα την ματαίωση της παράστασης. Στο σημείο σημειώθηκαν υβριστικές επιθέσεις και εκδηλώσεις βίας με αποκορύφωμα την συμπλοκή των ΜΑΤ. 

 Ο ελληνικός τύπος παρουσίασε με διαφόρους τρόπους τα γεγονότα. Μερικοί δημοσιογράφοι αναφέρθηκαν σύντομα στο θέμα και τα γεγονότα ενώ άλλοι προσπάθησαν να ερμηνεύσουν και παρουσιάσουν την βιαιότητα της υπόθεσης.

   Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτούς τους δημοσιογράφους ο πόλεμος κατά της παράστασης είχε ξεκινήσει καιρό πριν με δικαστικές καταγγελίες που ζητούσαν απαγόρευση της "βλάσφημης'' παράστασης κάτι που απορρίφθηκε από το δικαστήριο. 'Ετσι οι διαμαρτυρόμενοι συγκεντρώθηκαν από νωρίς το μεσημέρι έξω από το Χυτήριο και οι άλλοτε ήρεμοι θρησκόληπτοι επιδόθηκαν σε ξεσπάσματα οργής. Συμμέτοχοι σε αυτές τις αποτρόπαιες πράξεις υπήρξαν και μέλη του κόμματος της Χρυσής Αυγής που προσπαθούσαν να προβάλλουν το  "θρησκευτικό τους προφίλ¨", δηλώνοντας πως δεν θα επιτρέψουν σε κανέναν να αλλοιώσει το περιεχόμενο της θρησκείας. Έτσι ασκούν λογοκρισία, τοποθετούν όρια στην ελεύθερη βούληση του κάθε πολίτη λαμβάνοντας υπ'υπόψιν τους μόνο τις προσωπικές τους πεποιθήσεις όπως δρούσαν και οι τύραννοι.

   Ο σκηνοθέτης της παράστασης αγανακτισμένος από την καταπάτηση της Δημοκρατίας προβαίνει σε δηλώσεις. Αναλυτικότερα αναφέρει πως το έργο του παρουσιάζει τη ζωή ενός παιδιού από τη γέννηση του  μέχρι την ενηλικίωση του, όπου εντάσσεται σε μια ομάδα ανθρώπων και επιλέγεται ως ηγέτης. Το έργο ,λοιπόν, δεν περιλαμβάνει ούτε ομοφυλόφιλους ήρωες, ούτε αντιθρησκευτικά μηνύματα και μάλιστα όταν χρειάζεται να γίνει αναφορά στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο αυτό παρουσιάζεται αναλλοίωτο. Οπότε δεν θίγει κανέναν και έστω αν ισχύει αυτή η λογική θα πρέπει να καταργηθούν και άλλα έργα όπως του Σαίξπηρ ή του Σοφοκλή , τα οποία δοξάζουν την μοναρχία. Επομένως είναι επιλογή του κάθε αρθρογράφου αν θα επιλέξει να προβάλλει τις δηλώσεις κάποιων θεατών που παραδέχονται ότι έφυγαν από την παράσταση 100% πιστοί ή θα προβάλλουν  τις απόψεις και τα αρνητικά που εξυπηρετούν τους εκάστοτε σκοπούς και τα προσωπικά τους συμφέροντα.

                                                                                                         ΑΝΤΩΝΑΤΟΥ ΝΙΚΟΛΙΤΣΑ

                                                                                                        ΤΣΑΠΑΡΑ ΑΓΓΕΛΙΚΗ 

Η ΚΑΥΣΗ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ

  71 ΧΡΌΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΦΑΓΉ ΣΤΑ ΚΑΛΆΒΡΥΤΑ     

   Μία σφαγή η οποία θα μείνει αξέχαστη σε όλους τους Έλληνες αλλά και Παγκοσμίως,καθώς τα φρικιαστικά εγκλήματα σε βάρος των Ελλήνων  συγκλόνισαν όλο το Πανελλήνιο την περίοδο του 1943. Συγκεκρίμενα οι αισχρές πράξεις των Γερμανών ήταν αντίποινα για την εκτέλεση 80 αιχμαλώτων Γερμανών στρατιωτών απο τους αντάρτες. Η επιχείρηση <<Καλάβρυτα>> ξεκίνησε απο την Πελοπόννησο,το φθινόπωρο του 1943 υπό τον στρατηγό Καρλ Φον Λε Σουιρ. Η εκτέλεση των 80 στρατιωτών προήλθε απο την μη τήρηση της συμφωνίας απο την μεριά των Γερμάνων καθώς οι Έλληνες είχαν ζητήσει την απελευθέρωση αιχμαλώτων μαχητών συντρόφων τους και έγκλειστων κομμουνιστών, ωστόσο οι Γερμανοί εξέφρασαν αντιρρήσεις ως προς το δεύτερο αίτημα. Επίσης απαιτούσαν την απελευθέρωση 50 Ελλήνων για κάθε Γερμανό αιχμάλωτο, ακολουθώντας την αναλογία που είχαν ορίσει οι ίδιοι οι Γερμανοί για τα μαζικά αντίποινα. Ακόμα,απέτυχε η αποστολή που είχαν αναθέσει οι Γερμανοί στον ελληνομαθή υπολοχαγό Φραντς Γιούππε, καθώς δεν επιτεύχθηκε ούτε και τότε συμφωνία για την απελευθέρωση των κομμουνιστών. Μετά από την αποτυχία των διαπραγματεύσεων, ο Λε Σουίρ έδωσε εντολή να απελευθερωθούν οι αιχμάλωτοι χρησιμοποιώντας βία. Στις 5 Δεκεμβρίου 1943, έφτασε στα Μαζέικα, όπου κρατούνταν οι Γερμανοί, η είδηση για τη μάχη στο Παγκράτι, την εκτέλεση αγροτών στο χωριό Δάρα και την πυρπόληση του χωριού αυτού. Οι Γερμανοί πλησίαζαν στα Μαζέικα. Οι απειλητικές αυτές ειδήσεις ανάγκασαν τον αρχηγό του αποσπάσματος των ανταρτών, Σωτήρη Θεοδωρακόπουλο να εγκαταλείψει τα Μαζέικα, μαζί με τους 80 αιχμαλώτους και να καταφύγει στο Πλανητέρο. Η φυγή τους ήταν μάλιστα τόσο εσπευσμένη που ξέχασαν στο χωριό έναν Γερμανό τραυματία. Στη συνέχεια κατέφυγαν στο Μάζι.Το τι επακολούθησε δεν είναι ξεκάθαρο αλλά φαίνεται πως στην ομάδα Θεοδωρόπουλου έφτασε γραπτή εντολή να εκτελέσει τους αιχμαλώτους. Τα μέλη της ομάδας αρνήθηκαν να εκτελέσουν τη διαταγή, όπως και ο αρχηγός τους, ο οποίος την ίδια ημέρα επέστρεψε στο χωριό του. Την εκτέλεση των αιχμαλώτων ανέλαβε άλλη ανταρτική ομάδα, με επικεφαλής κάποιον Κάραλη από τη νότια Μάνη. Τελικά οι Γερμανοί αιχμάλωτοι εκτελέστηκαν ομαδικά και τα πτώματά τους ρίχτηκαν στη χαράδρα, όμως δύο αιχμάλωτοι επέζησαν. Εντυπωσιακό είναι το γεγονός πως ένας απο τους δύο,κατάφερε να φτάσει μόνος στη μονάδα του. Εξαγριωμένοι και γεμάτοι θυμό πλέον οι Γερμανοί δίνουν εντολή το πρωί της 8ης Δεκεμβρίου «να εκτελεστεί ο ανδρικός πληθυσμός και να πυρποληθούν τα χωριά». Η επιχείρηση <<Καλάβρυτα>> ανατέθηκε στον Εμπερσμπέργκερ. Οι Γερμανοί στον δρόμο τους εκτέλεσαν 143 άνδρες στα χωριά Ρωγοί, Κερπινή, Άνω και Κάτω Ζαχλωρού. Όταν πια έφτασαν στο χωριό κλείδωσαν όλες τις γυναίκες και τα παιδιά κάτω των 14 στο σχολείο και διέταξαν όλους τους άνδρες από 14 και πάνω να παρουσιαστούν έξω από το χωριό. Εκεί οι Γερμανοί τους εκτέλεσαν με τα πυροβόλα τους, σκοτώνοντας περίπου 500 άτομα. Οι γυναίκες και τα παιδιά κατάφεραν να αποδράσουν από το σχολείο ενώ το χωριό φλεγόταν εξαιτίας ενός Αυστριακού αντιναζιστή στρατιώτη ο οποίος άνοιξε την πόρτα, αρνούμενος να λάβει μέρος σε μια τέτοια θηριωδία. Ο αριθμός των θυμάτων υπολογίζεται σε 1200 άτομα. Μολονότι η Γερμανία έχει αναγνωρίσει την αγριότητα των ναζιστών εκπληκτικό είναι το γεγονός πως ουδεμία αποζημίωση δεν έχει δοθεί στο ελληνικό κράτος για τις εγκληματικές αυτές ενέργειες. Στην μνήμη όλων αυτών των ανθρώπων αλλά και για να μην ξεχαστούν ποτέ αυτές οι απάνθρωπες πράξεις των ναζιστών έχει χτιστεί ένα μνημείο στο οποίο αναγράφονται τα ονόματα.  

ΠΗΓΗ ( μηχανή του χρόνου) 

                                                                    ΤΣΑΠΆΡΑ ΑΓΓΕΛΙΚΉΑΝΤΩΝΆΤΟΥ ΝΙΚΟΛΊΤΣΑ

Ο φασισμός ως κοινωνικό φαινόμενο

Ο φασισμός είναι ριζοσπαστική, αυταρχική και εθνικιστική πολιτική ιδεολογία που έχει ως στόχο να θέσει το έθνος, το οποίο ορίζει βάσει αποκλειστικών βιολογικών, πολιτισμικών και ιστορικών συνθηκών, υπεράνω κάθε άλλης αξίας και να δημιουργήσει μια κινητοποιημένη εθνική κοινότητα.

Ωστόσο, ο φασισμός δεν εμφανίζεται μόνο ως πολιτική ιδεολογία, αλλά και με τη μορφή διακρίσεων απέναντι σε διάφορες κοινωνικές ομάδες, οι οποίες δεν συμφωνούν με τα προβαλλόμενα πρότυπα και τις αρχές της εκάστοτε κοινωνίας.

Μεταξύ των ομάδων που έχουν δεχθεί τον φασισμό- αποκλεισμό συμπεριλαμβάνονται (σε διαφορετικές τοποθεσίες και ιστορικές περιόδους): γυναίκες, αλλοεθνείς και αλλόθρησκοι – ως προς το έθνος και τη θρησκεία της κάθε χώρας- τσιγγάνοι, ομοφυλόφιλοι, ανάπηροι και πολλοί άλλοι.

Όμως, το φαινόμενο αυτό πλήττει και διάφορα άλλα άτομα, εξαιτίας σωματικών, πνευματικών και ψυχολογικών διαφορών που εμφανίζουν.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Από τις αρχές της ιστορίας, το γυναικείο φύλο θεωρήθηκε κατώτερο, λόγω κυρίως της έλλειψης σωματικής δύναμης σε σχέση με τους άνδρες. Η αντίληψη αυτή οδήγησε στον παραγκωνισμό της γυναίκας και στον εγκλεισμό της στο σπίτι, μακριά από την οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου της. Έτσι, ο ρόλος της γυναίκας περιορίστηκε στις οικιακές εργασίες, στην ανατροφή των παιδιών, ενώ η κάθε είδους κακοποίηση από τους συζύγους τους ήταν σύνηθες φαινόμενο. Ήταν πλήρως υποταγμένες, δεν είχαν δικαίωμα στη μόρφωση και δεν μπορούσαν να καθορίσουν τις ζωές τους, αφού δεν αποφάσιζαν ούτε για το ποιος θα ήταν ο σύζυγός τους.

Ωστόσο, μετά τη βιομηχανική επανάσταση, η γυναίκα μπήκε δυναμικά στην αγορά εργασίας, κάτι που αναπόφευκτα οδήγησε σύντομα στην διεκδίκηση ίσων ευκαιριών.

Διάσημες μορφές του αγώνα αυτού( ο οποίος έως σήμερα δεν έχει κερδηθεί σε πολλά μέρη του κόσμου) ήταν η Ολυμπία ντε Γκύζ, η Σιμόν ντε Μποβουάρ κ.α.

Στο σήμερα, οι γυναίκες θεωρούνται τυπικά ίσες με τους άνδρες στον δυτικό κόσμο, ενώ σε πολλές άλλες χώρες τα γυναικεία δικαιώματα βρίσκονται σε εμβρυϊκό στάδιο, ιδιαίτερα στις μουσουλμανικές χώρες, όπου η γυναίκα θεωρείται ακόμη υποχείριο του άνδρα τους. Και στη δύση, όμως, οι γυναίκες, παρά την τυπική ισότητα, υφίστανται διάφορες διακρίσεις που δυσχεραίνουν την επαγγελματική τους ανέλιξη.

ΑΛΛΟΕΘΝΕΙΣ

Ο φασισμός- ρατσισμός προς τους αλλοεθνείς είναι κι αυτός αρχαίο φαινόμενο, όπως μαρτυρά το «πας μη Έλλην βάρβαρος». Ως φαινόμενο ο φυλετικός φασισμός είχε, διαχρονικά, στον ρόλο της ανώτερης φυλής τους λευκούς και της κατώτερης τους μαύρους. Έτσι, λοιπόν κατά τον 19^ο αιώνα με την έξαρση της αποικιοκρατίας και του δουλεμπορίου, χιλιάδες Αφρικανοί πουλήθηκαν ως σκλάβοι μόνο και μόνο εξαιτίας του χρώματος του δέρματός τους. Στην Αμερική, στην οποία έφθασαν, αντιμετώπισαν κι εκεί ρατσισμό από τους Ευρωπαίους αποίκους, ρατσισμός ο οποίος οδήγησε στον Αμερικανικό εμφύλιο, μετά τον οποίο καταργήθηκε η δουλεία. Παρόλα αυτά οι διακρίσεις, ιδιαίτερα στις νότιες ΗΠΑ, δεν έπαψαν μέχρι την δεκαετία του 1980, εξαιτίας φασιστικών οργανώσεων, όπως η Κου Κλουξ Κλαν.

Δεν είναι όμως μόνο οι μαύροι που δέχονται τον ρατσισμό, αλλά και τα τόσα εκατομμύρια μετανάστες που κάθε χρόνο, προσπαθώντας να γλιτώσουν από τον πόλεμο, την πείνα και την ανέχεια αφήνουν τον τόπο τους και πηγαίνουν σε άλλους τόπους, αντιμετωπίζοντας στην διαδρομή τις διωκτικές αρχές (λ.χ. Frontex) και, φθάνοντας στην νέα πατρίδα, τους εκεί γηγενείς πληθυσμούς που τους αντιμετωπίζουν ως κατώτερους ανθρώπους.

ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ

Ένα είδος ρατσισμού που ακόμη επιβιώνει και είναι ευρύτατα διαδεδομένο, ακόμα και στις ανεπτυγμένες χώρες είναι ο ρατσισμός απέναντι στους ομοφυλοφίλους. Η ερωτική αυτή προτίμηση είναι πάνω από τα νοητικά όρια πολλών, οι οποίοι την αντιμετωπίζουν σαν κάτι αιρετικό και επονείδιστο. Παρόλα αυτά, η ομοφυλοφιλία δεν είναι lifestyle, αλλά επιλογή βάση ορμονών ή βιωμάτων. Δυστυχώς όμως οι ομοφυλόφιλοι υπόκεινται σε μεγάλες κοινωνικές διακρίσεις, τόσο από τους συνανθρώπους τους, όσο και από τα ίδια τα κράτη, καθώς στις περισσότερες χώρες του κόσμου ο γάμος μεταξύ ατόμων ίδιου φύλου είναι αυστηρά απαγορευμένος.

Μάλιστα, το συγκεκριμένο θέμα αντιμετωπίζεται ως ταμπού, αν και υπήρξαν και υπάρχουν πολλές μεγάλες προσωπικότητες με προτιμήσεις για άτομα του ίδιου φύλου, τόσο στην Ελλάδα όσο και στον υπόλοιπο κόσμο.

Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν ότι ο φασισμός δεν είναι περιορισμένος μόνο στα πολιτικά συστήματα και την Ναζιστική ιδεολογία αλλά παρουσιάζεται με διάφορες μορφές και είναι διάχυτος σε κάθε κοινωνία και εποχή.

Βιέννας Κωνσταντίνος

Οχτάρα Μαρία

Ριζοπούλου Βασιλική

Το Ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων

Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος σημαδεύτηκε από φρικιαστικά εγκλήματα κατά αμάχων και από τις δύο πλευρές. Τόσο οι Σύμμαχοι όσο και ο Άξονας διέπραξαν μαζικές δολοφονίες αθώων πολιτών, μεταξύ αυτών γυναίκες και παιδιά. Στην χώρα μας, οι Γερμανοί κατακτητές ισοπέδωσαν εκατοντάδες χωριά, καμία όμως σφαγή δεν είχε την έκταση ή την βαρβαρότητα της σφαγής των Καλαβρύτων.

 Όλα ξεκίνησαν όταν 97 γερμανοί στρατιώτες, οι οποίοι βρίσκονταν στην περιοχή γύρω από τα Καλάβρυτα δέχθηκαν επίθεση στο χωριό Κερπινή από τους αντάρτες που είχαν ενισχυθεί με αγρότες από τα γύρω χωριά, με αποτέλεσμα να αιχμαλωτιστούν 77 από αυτούς, και να εκτελεστούν ύστερα από αποτυχημένες διαπραγματεύσεις απελευθέρωσης στο χωριό Μαζέικα. Επιπλέον, 3 Γερμανοί τραυματίες από τη μάχη της Κερπίνης εκτελέστηκαν στο νοσοκομείο των Καλαβρύτων.

Τα Μαζέικα, χωριό της εκτέλεσης, κάηκαν τις επόμενες μέρες, και ο ταγματάρχης Εμπερσμπέργκερ ηγήθηκε της ομάδας η οποία εκτέλεσε 143 άτομα στα χωριά γύρω από τα Καλάβρυτα, προτού μπουν στην πόλη στις 13 Δεκεμβρίου. Εκεί, ζήτησαν από τους κατοίκους να πάρουν προμήθειες για μία ημέρα και τους οδήγησαν στο δημοτικό σχολείο της περιοχής, όπου και χώρισαν τους άνδρες και τους εφήβους από 16 ετών και πάνω από τις γυναίκες και τα παιδιά.

Οι γυναίκες και τα παιδιά κλείστηκαν στο σχολείο, στο οποίο οι Ναζί έβαλαν ύστερα φωτιά. Παρόλα αυτά, κατάφεραν να ανοίξουν μια πόρτα και με την ανοχή των χιτλερικών στρατιωτών και τελικά να γλυτώσουν.

Αντίθετα, οι άνδρες οδηγήθηκαν έξω από τα Καλάβρυτα, όπου και εκτελέστηκαν με ριπές πολυβόλων και χαριστικές βολές. Οι Καλαβρυτινοί που χάθηκαν εκείνη την ημέρα ανέρχονται από 461 ως και 1436, σύμφωνα με διάφορες εκτιμήσεις. Πάντως, οι πιο πρόσφατοι υπολογισμοί ανεβάζουν τον αριθμό των νεκρών σε περίπου 500.

Οι Γερμανοί χαρακτηρίζονται εγκληματίες πολέμου ακριβώς εξαιτίας αυτών των αποτρόπαιων πράξεων που διέπραξαν κατά την διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. Βέβαια, το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων αποτελεί μόνο ένα δείγμα αυτών των θηριωδιών αλλά αρκεί για να μας πείσει για το πόσο καταστροφικά είναι τα αποτελέσματα της φασιστικής ιδεολογίας.

  Κωνσταντίνος Βιέννας

  Βασιλική Ριζοπούλου

  Μαρία Οχτάρα

Το Ολοκαύτωμα των Βιβλίων στη Γερμανία

Στις 30 Ιανουαρίου το 1933 ο Αδόλφος Χίτλερ ανέλαβε το αξίωμα του καγκελάριου στη Γερμανία, εγκαινιάζοντας το  3ο Reich.  Από τις πρώτες μέρες το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα έδειξε το πραγματικό του «πρόσωπο» καίγοντας -κατά κοινή ομολογία- το Reichstag στις 27 Φεβρουαρίου 1933  (το γερμανικό κοινοβούλιο) κατηγορώντας για το γεγονός τους κομουνιστές και ξεκινώντας διώξεις εναντίον όλων εκείνων που δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις της Άριας Φυλής.

      Όμως το γεγονός εκείνο που απέδειξε τον πλήρη φασιστικό χαρακτήρα του χιτλερικού κράτους και την πνευματική συσκότιση που θα επικρατούσε κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του ήταν το κάψιμο των  βιβλίων, στις 10 Μαΐου 1933.

     Όλα ξεκίνησαν στις 8 Απριλίου του ίδιου έτους, όταν το Γραφείο Τύπου και Προπαγάνδας της γερμανικής φοιτητικής ομοσπονδίας ανακοίνωσε την πρόθεσή του να κάψει όλα τα βιβλία που αντιτάσσονταν στα φασιστικά ιδεώδη, με σκοπό να επιτύχει τον «εξαγνισμό» της γερμανικής γλώσσας και κουλτούρας.

     Έτσι την νύχτα της 10ης Μαΐου οι φοιτητές του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος κρατώντας πυρσούς παρέλασαν εναντίον του αντιγερμανικού πνεύματος κινούμενοι προς τις κεντρικές πλατείες των πόλεων. Εκεί έριξαν στην πυρά κάθε βιβλίο που φαινόταν να απειλεί ή έστω δεν συμφωνούσε με την γερμανική πολιτική. Και όλα αυτά εκτυλίχθηκαν σε ένα χαρμόσυνο και εορταστικό πνεύμα, με μπάντες να παίζουν μουσική και στελέχη του ναζιστικού κόμματος να εκφωνούν αντισημιτικούς λόγους.

     Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει να κάνουμε στην γερμανική πρωτεύουσα, το Βερολίνο, όπου 40.000 άτομα συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Bebenplatz, για να παρακολουθήσουν το κάψιμο των βιβλίων, αλλά και την ομιλία του Υπουργού Προπαγάνδας του Τρίτου Ράιχ και στενού συνεργάτη του Χίτλερ, Joseph Goebbels:

«Αγαπητοί μου μαθητές, γερμανοί και γερμανίδες, η εποχή του υπερβολικού Εβραϊκού διανοουμενισμού βρίσκεται στο τέλος της. Ο θρίαμβος της Γερμανικής Επανάστασης έχει ανοίξει το δρόμο για την Γερμανική πολιτική∙ και ο Γερμανός πολίτης του μέλλοντος δεν θα είναι απλώς ένας άνθρωπος των γραμμάτων και με βάση αυτή την αρχή θέλουμε να σας διαπαιδαγωγήσουμε. Για να έχετε από νεαρή ηλικία το θάρρος να κοιτάξετε κατευθείαν στα ανελέητα μάτια της ζωής. Να απαλλαχτείτε από τον φόβο του θανάτου για να κερδίσετε ξανά το σεβασμό για το θάνατο. Αυτή είναι η αποστολή της νεολαίας και γι’ αυτό  αυτή την ώρα να εμπιστευτείτε στις φλόγες τα διανοητικά σκουπίδια του παρελθόντος. Είναι ένα δυναμικό, σπουδαίο και συμβολικό κατόρθωμα, ένα κατόρθωμα που θα αποδείξει σε όλο τον κόσμο ότι η διανοητική βάση της Νοεμβριανής Δημοκρατίας(της Βαιμάρης) ανατρέπεται σήμερα αλλά από τα συντρίμμια της θα ανατείλει νικηφόρος ο άρχοντας ενός νέου πνεύματος».

Λίγο μετρούν οι αριθμοί στο να εκτιμήσουμε τη γιορτή του ολοκαυτώματος των βιβλίων στη Γερμανία στις 10 Μαΐου 1933.

  Οι αναφορές κυμαίνονται σε εκτιμήσεις από εκατοντάδες έως δεκάδες χιλιάδες βιβλίων που κάηκαν, αλλά η κίνηση θεωρείται συμβολική γιατί είναι αδύνατο να σκεφτείς ότι για κάθε βιβλίο που κάηκε δεν θα υπήρχε ένα αντίτυπό του κάπου στο κόσμο.

  Πολλοί Αμερικανοί συγγραφείς όπως Jack London, Ernest Hemingway, John Dos Passos, Upton Sinclair και Louis Fischer, που βρίσκονταν στη μαύρη λίστα, ίσως κέρδισαν λίγη περισσότερη φήμη.

  Ο καιρός δεν ήταν ευνοϊκός στο Βερολίνο λόγω της βροχής, τα βιβλία δεν θα καιγόντουσαν εύκολα και τελικά ογκώδεις τόμοι που αρχικά προορίζονταν για το ολοκαύτωμα όπως ο H. R. Knickerbocker γράφει στη New York Evening Post, αφαιρέθηκαν από την κυκλοφορία και θεωρήθηκαν «ταμπού».

  Οι φωτιές ήταν «συμβολικές», τονίζει ο Walter Lippmann της New York Herald Tribune, αλλά με διαφορετική έννοια από αυτή που υπονοούν οι Ναζί χρησιμοποιώντας τον όρο.

Μαρία Οχτάρα

Βασιλική Ριζοπούλου

Κωνσταντίνος Βιέννας

Εργασία α'τετραμήνου "Ευγονική"

                      Ευγονική

Ο φασισμός είναι η μάστιγα της σημερινής κοινωνίας. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που εκδηλώνεται σε όλους τους τομείς της ζωής. Πιο συγκεκριμένα, αναφερόμαστε σε άτομα που επιθυμούν τον ανθρώπινο κονφορμισμό. Τα θεμέλια αυτής της ιδέας τέθηκαν την εποχή του Χίτλερ. Η ναζιστική ευγονική ήταν η πρακτική εφαρμογή κοινωνικών πολιτικών της ναζιστικής Γερμανίας, που τοποθέτησαν στο κέντρο της ναζιστικής ιδεολογίας τη βελτίωση της Αρίας Φυλής  ή της γερμανικής "Ubermenschen" κυρίαρχης φυλής. Στοχοποιήθηκαν άνθρωποι, οι οποίοι χαρακτηρίστηκαν "ζωές ανάξιες της ζωής", που περιλαμβάνουν, εκτός των άλλων, ποινικούς εγκληματίες, "εκφυλισμένους", αντιφρονούντες, αδύναμους διανοητικά ή σωματικά, ομοφυλόφιλους, αέργους, παράφρονες, για να αποβληθούν από την αλυσίδα της κληρονομικότητας. Περισσότερα από 400.000 άτομα στειρώθηκαν παρά τη θέλησή τους, ενώ 275.000 θανατώθηκαν στο πλαίσιο του Προγράμματος T4, ενός προγράμματος ευθανασίας.  
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της ιδέας αποτελεί η ταινία “Gattaca” , στην οποία ενσαρκώνονται αυτές οι ιδέες και εφαρμόζεται αυτή η ακραία αντίληψη! Στην εποχή , λοιπόν, που διαδραματίζονται τα γεγονότα τα παιδιά πρέπει να είναι αποτέλεσμα της γενετικής και όχι της φυσικής ανθρώπινης αναπαραγωγικής διαδικασίας, ώστε να μην υπάρχουν οι «προβληματικοί». Έτσι το ζευγάρι επιλέγει τα χαρακτηριστικά των παιδιών του και αποφεύγει τις προβληματικές γεννήσεις (π.χ αυτισμός) . Τα «προβληματικά» παιδιά, λοιπόν, όσα υπήρχαν δηλαδή εκείνη την εποχή, δεν γίνονταν αποδεκτά από την κοινωνία. Επίσης δεν είχαν κανένα δικαίωμα στην ανάληψη σπουδαίων θέσεων ( π.χ σε εταιρείες πειραμάτων), παρόλο το πάθος που μπορεί να είχαν. Και ο πρωταγωνιστής (Βίνσεντ) της ταινίας αποτελεί ένα παιδί με προβλήματα, που ήταν εκ των προτέρων σίγουρο ότι θα ζούσε μέχρι τα τριάντα, όμως όνειρο του ήταν να ταξιδέψει στο διάστημα. Όμως παρόλο που ο ίδιος δεν πτοήθηκε από την αδυναμία του, η οικογένεια του τον αποθάρρυνε συνεχώς και υποστήριζε μόνο τον «γενετικά τέλειο» αδερφό του. Όταν ενηλικιώθηκε έφυγε από το σπίτι του και ύστερα από διάφορες εργασίες που έκανε για να επιβιώσει γνώρισε το πρόσωπο κλειδί. Έναν κορυφαίο κολυμβητή που ύστερα από ένα ατύχημα έμεινε καθηλωμένος στο καρότσι του. Αυτός έδωσε το γενετικό του υλικό και ό,τι άλλο χρειαζόταν ο Βίνσεντ, για να περάσει το τεστ ευγονικής της εταιρείας πειραμάτων. Η εξωτερική αλλαγή του ήρωα δεν άργησε να έρθει και σε συνδυασμό με το χαρισματικό γενετικό υλικό του φίλου του, κέρδισε την πολυπόθητη θέση. Όμως, κάποια στιγμή αναγκάζεται να σκοτώσει κάποιον για να μην αποκαλυφθεί η πραγματική του ταυτότητα. Η ριψοκίνδυνη αυτή του πράξη κίνησε το ενδιαφέρον του γραφείου εσωτερικών ερευνών στο πρόσωπο του. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών , ο ήρωας γνωρίζει τον έρωτα και αναγκάζεται  να αποκαλύψει μόνο σε αυτή το αληθινό του πρόσωπο. Ο κλοιός όμως στενεύει και η αποκάλυψη πλησιάζει, καθώς ο ίδιος πιέζεται από τον ελεγκτή της υπόθεσης της δολοφονίας, που είναι ο αδερφός του, τον οποίο παρά το θνητό της προσωπικότητας του καταφέρνει να ξεπεράσει. Ο Βίνσεντ έχει ξεπεράσει τα πραγματικά του όρια παρά τις βιολογικές προβλέψεις. Έτσι αν και ο γιατρός της αποστολής αποκαλύπτει την πραγματική του ταυτότητα, του επιτρέπει να ταξιδέψει, διότι πιστεύει σε αυτόν , αφού και ο ίδιος έχει έναν φυσιολογικό γιο και έχει ανακαλύψει τα χαρίσματα αυτών των ατόμων. Επομένως, δεν είναι αναγκαίο να είσαι τέλειος για να πραγματοποιήσεις τους στόχους σου.

Οι απόψεις του Χίτλερ για την ευγονική

 Ο  Αδόλφος Χίτλερ  διάβαζε φυλλάδια σχετικά με τη φυλετική υγιεινή κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του στις φυλακές του Λάντσμπεργκ αμ Λεχ. Θεωρούσε  ότι η Γερμανία θα μπορούσε να γίνει και πάλι ισχυρή μόνο αν το κράτος επιβάλει τις αρχές της φυλετικής υγιεινής και ευγονικής στη γερμανική κοινωνία.

Ο Χίτλερ πίστευε ότι η χώρα είχε γίνει αδύναμη, είχε διαφθαρεί από την έγχυση των εκφυλισμένων στοιχείων στο αίμα της, τα οποία έπρεπε να αφαιρεθούν γρήγορα. Πίστευε επίσης ότι οι ισχυροί και οι φυλετικά καθαροί, θα πρέπει να ενθαρρύνονται να αποκτούν περισσότερα παιδιά, και ότι οι ασθενείς και οι φυλετικά ακάθαρτοι πρέπει να εξουδετερωθούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Η ρατσιστική ιδεολογία και η ιδέα του ανταγωνισμού, που ονοματίστηκε κοινωνικός δαρβινισμός το 1944, συζητούνταν από Ευρωπαίους επιστήμονες, αλλά και από τον Τύπο της Βιέννης κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920. Πότε ακριβώς ο Χίτλερ άντλησε αυτές τις ιδέες είναι αβέβαιο. Η θεωρία της εξέλιξης  είχε γίνει γενικά παραδεκτή στη Γερμανία μέχρι τότε, αλλά αυτού του είδους οι ακραίες απόψεις ήταν σπάνιες. Το 1876, ο Ernst Haeckel είχε συζητήσει την πολιτική επιλεκτικής παιδοκτονίας της αρχαίας Σπάρτης.

Στο δεύτερο βιβλίο του, το οποίο παρέμεινε αδημοσίευτο κατά τη διάρκεια της ναζιστικής περιόδου, ο Χίτλερ επαινούσε τη Σπάρτη, προσθέτοντας ότι τη θεωρούσε το πρώτο "λαϊκό κράτος". Δεχόταν και υποστήριζε την πρακτική που θεωρούσε σαν πρώιμη ευγονική αντιμετώπιση των παραμορφωμένων παιδιών.

Ναζιστικές ιδέες σχετικά με τον γάμο

Μετά την επιβολή από τους Ναζί των ρατσιστικών νόμων  της Νυρεμβέργης, που επέτρεπαν να παντρεύονται μόνο Αρίοι μεταξύ τους, έγινε επίσης υποχρεωτικός ο έλεγχος και των δύο μελλονύμφων  για τυχόν κληρονομικές ασθένειες, προκειμένου να διατηρηθεί η υποτιθέμενη φυλετική καθαρότητα της Αρίας Φυλής. Όλοι ενθαρρύνονταν να αξιολογήσουν προσεκτικά τους πιθανούς συζύγους τους από ευγονική άποψη κατά τη διάρκεια της γνωριμίας μαζί τους. 

 

Αγγελική Τσαπάρα
Νίκη Αντωνάτου