19/01/2015
Η πρόσφατη επίθεση στα γραφεία της γαλλικής
αριστερής σατυρικής εφημερίδας Charlie Hebdo από μουσουλμάνους
φονταμεταλιστές έχει ανοίξει μία πλατιά δημόσια συζήτηση σχετικά με την
ελευθερία έκφρασης στον δυτικό κόσμο. Είτε πρόκειται για ελευθερία του τύπου
είτε ελευθερία θρησκευτικής συνείδησης είτε ελευθερία εκδήλωσης πολιτικών και
κοινωνικών φρονημάτων, είναι γεγονός πως η ελευθερία της έκφρασης απειλείται.
Όχι όμως, όπως εύκολα θα νόμιζε κανείς, από τους μουσουλμάνους τζιχαντιστές,
αλλά από τις κυβερνήσεις και τον κρατικό-θεσμικό ρατσισμό απέναντι στην κάθε
κοινωνική μεινότητα. Στις δυτικές «δημοκρατίες» καθημερινά πλήτεται η ελευθερία
έκφρασης. Άραγε, τι απέγιναν όλοι αυτοί που δημοσιοποίησαν έγγραφα των
κυβερνήσεων που αποκάλυπταν την «σκοτεινή» πλευρά της πολιτικής, την παραβίαση
των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα εγκλήματα πολέμου; Οι κυβερνήσεις τους, εξαπέλυσαν κυνήγι κεφαλών και οι περισσότεροι
από αυτούς βρίσκονται στην φυλακή ή κρύβονται. Πως θα μπορούσαμε να μιλήσουμε
για ελευθερία έκφρασης όταν η ιδιοκτησία των ΜΜΕ έχει συγκεντρωθεί σε τόσα λίγα
χέρια που αποκλείουν οποιαδήποτε μαζική διάδοση εναλλακτικής φωνής; Η κατάσταση
βέβαια του τύπου στην Ελλάδα, είναι ακόμα χειρότερη, καθώς ρεπόρτερ
ξυλοκοπούνται από τα ΜΑΤ, μπλόγκερς φυλακίζονται(γέροντας Παστίτσιος) ενώ
πολλές ειδήσεις αποσιωπούνται.
Πέρα όμως από
την ελευθερία του τύπου, ελευθερία της έκφρασης είναι και η εκδήλωση της
θρησκευτικής συνείδησης, της σεξουαλικότητας, των πολιτικών και κοινωνικών φρονημάτων. Είναι
χαρακτηριστικό των δυτικών δημοκρατιών ότι αντιμετωπίζουν τους μουσουλμάνους ως
πολίτες δεύτερης κατηγορίας και ως δυνάμει τρομοκράτες, θέτοντας συνέχεια
εμπόδια στην κοινωνική τους ζωή. Βέβαια, στην Ελλάδα δεν επιτρέπεται να έχουν
ούτε χώρο τέλεσης της θρησκευτικής τους λατρείας. Στην Γαλλία μετά την επίθεση στο Charlie Hebdo σημειώθηκαν
δεκάδες ένοπλες επιθέσεις σε μουσουλμάνους και τζαμιά, ενώ στην Ελλάδα,
φασίστες κάνουν συχνά επιθέσεις σε σπίτια μουσουλμάνων και βάζουν φωτιά σε
αυτοσχέδια τζαμιά. Αυτή η ρατσιστική αντιμετώπιση των μουσουλμάνων έχει μεγάλο
μερίδιο ευθύνης σύμφωνα με τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες στην πυροδότησητης φονταμεταλιστικής τρομοκρατίας, πράγμα το οποίο είναι λογικό και επόμενο.
Σχετικά με την ελευθερία πολιτικής συνείδησης,
γνωρίζουμε καλά πως οποιοσδήποτε αντιστέκεται στην νεοφιλεύθερη επίθεση στην κοινωνία είτε είναι
μαθητής, φοιτητής ή εργαζόμενος αντιμετωπίζεται ως εσωτερικός εχθρός και
καταστέλλεται αγρίως. Στην Ελλάδα βέβαια, που τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει
μεγάλοι κοινωνικοί αγώνες, η καταστολή είναι πρωτοφανής και η παραβίαση των
διακαιωμάτων συνεχής. Κάτι που ακόμα αποτελεί ταμπού για τις δυτικές κοινωνίες
είναι η σεξουαλική ελευθερία. Στον δυτικό κόσμο οι διακρίσεις λόγω διαφορετικού
σεξουαλικού προσανατολισμού αγγίζουν το 53% των περιπτώσεων, ενώ σε Ελλάδα και
Κύπρο φτάνουν το 73%. Οι διακρίσεις αυτές αρχίζουν από το σχολείο, με την κακή
αντιμετώπιση της συγκεκριμένης μαθητικής μειονότητας απο συμμαθητές και
εκπαιδευτικούς, συνεχίζεται στο πανεπιστήμιο και στους εργασιακους χωρους. Αυτή
η συμπεριφορά δημιουργεί ψυχικά τραύματα σε αυτούς που την υπόκεινται, ενώ
μεγάλα είναι τα ποσοστά κατάθλιψης και του λεγόμενου «minority stress»(άγχους
μειονότητας) του άγχους δηλαδή που αντιμετωπίζουν λόγω της διαφορετικότητας
τους και της συνεπακόλουθης εχθρότητας της κοινωνίας. Επίσης συχνά σημειώνονται
επίθεσεις κατά ομοφυλόφιλων ζευγαριών, κυρίως από μέλη φασιστικών οργανώσεων
ενώ έχει διαπιστωθεί πολλές πως η
αστυνομία τους αντιμετωπίζει με υποτίμηση.
Γενικά μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι η
ελευθερία της έκφρασης περιορίζεται όλο και περισσότερο όσο προχωράει η
αποσύνθεση της κοινωνίας λόγω των εφαρμοζόμενων αντικοινωνικών πολιτικών.
Κύριος υπεύθυνος για αυτά είναι οι κυρίαρχες τάξεις που σε συνεργασία με τον
κρατικό μηχανισμό προσπαθούν να αποδείξουν την παντοδυναμία τους και την
ικανότητά τους να στρέφουν την κοινωνία εναντίον του εαυτού της.
19/01/2015
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου